(1914) Fuxendo a Cabranes
De Madrid, Sevilla,
Chile, Güenos Aires,
México, L’Habana
Y otres munches partes:
Con cariñu inmensu
Fuxen pa Cabranes
Aquellos fiyinos
Qu’en tierres lexanes
Enxamás se olviden
De sos patrios llares.
¡Qué gustu da velos
Llegar entusiastes,
Al ñerín d’amores
Qué un día dexaren!
¡Cuántos tiernos besos
Ruxen en sos cares!
Fiendo así el descuentu
De tan tristres llágrimes
Qu’al fuxir, por ellos
Cain a raudales.
Qué contentu y gozu
Hai peles quintanes,
Al ver tantu fiyu
Golver a Cabranes!
. . . . . . . . . . . . . . .
Pero, ¡ay! Cuántes penes
Tienen otres madres,
Al ver que los fiyos
De les sos entrañes,
Ximiendo por elles
Allende los mares;
Tarden años y años
Sin venir besales.
. . . . . . . . . . . . . .
Yo que tamién tengo
En tierres extrañes
Peazos del alma,
Xuro: Si a Cabranes
Con salú golviera,
Iré a los altares
Y daré-y un mantu
A la Virxe del Carme.